قیمت طلا، سکه و ارز قیمت روز خودرو پایگاه خبری محیط زیست ایران
پیش خوان روزنامه ها
محل تبلیغات شما اینجاست 2 محل تبلیغات شما اینجاست 2 محل تبلیغات شما اینجاست 4 نیرو نیوز مدارا
کد خبر : ۷۵۸۲۸۲
زمان انتشار :
facebook telegram twitter google+ cloob Yahoo print

تفاوت دو نگاه

«اگر چه حل همه مسائل از جمله مسائل به ظاهر کوچک نیز وظیفه دولت و همه ما است، ولی در برخی از موارد لازم است که پیش از پرداختن به حل آن مسأله کوچک و یا حتی متوسط، نگاهی اساسی تر به آن داشته باشیم، شاید ریشه آن مسائل جزئی در وجود ایراد مهم تری باشد. ایراد مهم تری که ابتدا باید آن را حل کنیم.»

تفاوت دو نگاه

روزنامه ایران در ادامه سرمقاله خود نوشت:  موضوعی که این روزها مطرح شده است، موتورسواری زنان است و اینکه آیا پلیس باید برای آنان گواهینامه صادر کند یا خیر؟ ظاهراً شعب دیوان عدالت اداری در پی شکایت خانم ها، آرای متضادی را صادر کرده اند و باید هیأت عمومی رأی نهایی را صادر کند. نقد این رفتار که به خانم ها گواهینامه رانندگی با موتور داده نمی شود از دو زاویه ممکن است. اول، زاویه حقوقی و جزئی است. طبعاً استدلال های درستی مثل قائل به جنسیت نبودن رانندگی وسایل نقلیه در ایران یک دلیل مهم است. همان طور که برای رانندگی و خلبانی نیز چنین تبعیضی نیست. این مسأله بیشتر وجه فرهنگی دارد تا حقوقی. زمانی بود که در ذهن کسی نمی گنجید که خانم ها راننده تریلی یا اتوبوس بین شهری و درون شهری شوند. ولی اکنون برخی از آنان هستند و مشکلی هم وجود ندارد. البته زیاد هم نیستند ولی اگر کسی ببیند که خانمی پشت فرمان اتوبوس نشسته احتمالاً احساس آرامش بیشتری در رانندگی او خواهد کرد تا اینکه نگران باشد. در خصوص موتورسواری نیز هیچ فرقی میان رانندگی با موتور و یا پشت آن نشستن وجود ندارد فقط راننده دو دسته موتور را می گیرد، در حالی که ترک نشین کمر راننده را! با این حال اصراری به ورود به بحث حقوقی نیست.
زاویه دوم نگاه کلی به حضور زنان در حوزه عمومی است. یک نگاه محافظه کارانه، شکاک و بدبین به تغییر است. این نگاه برای آنچه در گذشته دیده و به آن عادت کرده اصالت ابدی قائل است. طرفدار وضع موجود است و گمان می کند هر حضور دیگری در این وضع اخلال ایجاد می کند. این نگاه تا حدی به همین دلایلی که گفته شد، ضد زن نیز هست. مشارکت و حضور آنان را نه فرصت که تهدید می داند. می کوشد که این حضور هرچه بیشتر محدود شود. برای او اصل بر عدم حضور است. کوششی بی فایده می کند، زیرا که تقاضا برای این حضور بیشتر و بیشتر می شود و اگر مانع آن شوند پشت سدهای اجتماعی جمع می گردد و یک باره سرریز می شود و در آن زمان چندان کاری برای جلوگیری از عوارض آن نخواهد شد. نگاه دیگر حضور و مشارکت زنان را نه یک تهدید که یک فرصت می داند. آن را ضروری و غیرقابل جلوگیری می داند. در بسیاری از موارد، حضور زنان را موجب تلطیف شدن فضای عمومی می داند. این حضور حتماً عوارضی هم دارد ولی این نگاه به ضرورت و منافع آن توجه دارد. منافعی که زیاد است. این نگاه تعادل بخش است. همچنان که در قضیه رانندگی اتوبوس و کامیون پیش آمد. نگاهی که در جریان حضور زنان در استادیوم ها نیز اثرات خود را نشان داد. تا هنگامی که تکلیف خود را با این دو نگاه متعارض روشن نکنیم، نمی توانیم درباره مسائل موردی بویژه در موضوع زنان به راه حل های اجماعی دست یابیم.

انتهای پیام

منبع ایسنا
ثبت نظرات
captcha