پایگاه خبری محیط زیست ایران
پیش خوان روزنامه ها
محل تبلیغات شما اینجاست 2 محل تبلیغات شما اینجاست 2 محل تبلیغات شما اینجاست 4 نیرو نیوز مدارا
کد خبر : ۷۵۱۰۹۶
زمان انتشار :
facebook telegram twitter google+ cloob Yahoo print

رمان، تمدن و هویت

«جامعه بدون ادبیات و رمان و شعر، جامعه ای بی تمدن است. بی بهره از حساسیت و خالی از احساس، ناپخته در سخن گفتن، جاهل، غریزی، خامکار، دل مشغول به شور و شر عشق های دروغین و فریب خورده با حقایق باژگونه.»

رمان، تمدن و هویت

سیدحمیدرضا مهاجرانی در روزنامه شرق نوشت: «قلم را دانایان مشاطه ملک خوانند و سفیر دل و سخن تا بی قلم بُوَد چون جانِ بی کالبد بُوَد. چون به قلم باز بسته شود با کالبد گردد و همیشه بماند. دین ایزد جل ذکره که به پای می بُوَد و مملکت که بر ملک نظام می گیرد، به قلم می گیرد...» (نوروزنامه).

جامعه بدون ادبیات و رمان و شعر، جامعه ای بی تمدن است. بی بهره از حساسیت و خالی از احساس، ناپخته در سخن گفتن، جاهل، غریزی، خامکار، دل مشغول به شور و شر عشق های دروغین و فریب خورده با حقایق باژگونه.

امام علی که بحق می توان از او به عنوان نماد خرد ناب بشری تعبیر کرد؛ خداوندگار قلم در نهج البلاغه، خداوندگار انسان سازی و انسان پروری در محیط خانه و خانواده، خداوندگار وفا در کنار پیامبر، خداوندگار شجاعت در عرصه پیکار و نبرد، خداوندگار عدالت در قضاوت و خداوندگار شهادت در محراب در سه مورد در سرزمین حکمت خیز و سحرانگیز «نهج البلاغه» چنین جامعه ای را به تصویر کشیده و این کابوس عبوس و عبث را ترسیم کرده است:

در بخشی از خطبه هفدهم که فرموده چنین جامعه ای مردمش در نادانی می زیند و در گمراهی و بی هویتی می میرند که از دست چنین مردمی به خدا شکایت برده است. دوم در خطبه صدوچهل وهفتم که فرموده در چنین جامعه ای معروف منکر شده و منکر معروف، حق در خفا جهیده و باطل نمود و نمادی شامل یافته و کتاب نویسندگان و کتاب شناسان فراموش شده، مطرود، به تبعید رفته و آوارگانی شده اند که هیچ پناه دهنده ای به آنها پناه نمی دهد. سوم در خطبه هشتادم که چنین جامعه ای را کاملا حیوانی و مطلقا غریزی می داند. جامعه ای که اندیشه و سخن و قلم در آن هیچ جایگاه و وجاهتی ندارد. از نظر علی(ع) هیچ ردپایی از حضور انسان و اندیشه و ادب در این جامعه وجود ندارد و از آن ابدا تعبیر یک جامعه انسانی نمی کند.

بی تردید چنین جامعه ای که آکنده از غیاب انسانی و ویرانی است، پلیدترین ویژگی هایش فراموش کردن هویت است.

چنین جامعه ای که از ادبیات که نماد هویتش است، فاصله بگیرد پا به مرحله ای می گذارد که برابری با قدرت را در توان خود نمی بیند، امید برابری با آن هم ندارد. در چنین کورانی است که در فرومایگان سازشی درونی رخ می دهد و این سازش راهی به ستایش می یابد. در این میان این ادیبان و رمان نویسان اند که همواره ایستاده باقی می مانند و از اندک بودن خود واهمه ندارند. مردانی که به پایه ای از تعالی دست یافته اند که دیگر هیچ تمنایی برای «منِ» خویش ندارند و در اوج این بی تمنایی است که ملکوت آسمان و بهشت جاودان را از آن خود می کنند. راویانی که «قصه هایشان از نوادری و نکته ای و عبرتی خالی نیست».

وجودِ طلایی رمان نویس در یک جامعه باعث غبار زدایی از چهره ادبیات به قصد زنده نگه داشتن هویت می شود، هویت ملی از یک سو و هویت انسانی از سوی دیگر و از «آدم» که یک «بودن» است «انسان» که یک «شدن» است می سازد! و این بزرگ ترین مأموریت رمان نویس به عنوان نوازنده کلمه و باغبان واژه است. این، هم به آن دلیل است که رمان از جایگاه ویژه و قداستی ناب برخوردار است و هم به آن دلیل که رمان سرشار از حقایق گمشده ای است که عقل ها و جان ها از پی اش می گردند و هم به آن سبب که رمان نویس زبان ملت است و مردم.

علامه محمدتقی جعفری می فرمایند: «رمان نویسی چون لِف تالستوی ۸۰ سال عمر نکرد بلکه ۸۰ سال حضوری داشت عزیز در عرصه جهادی مقدس». رمان نویس انسان مشتاق و بی تابی است که پا را از واقعیت فراتر می گذارد و تنها خود را در حصار اومانیست نگه نمی دارد، بلکه به درک عمیق روابط و مضامین حاکم بر جامعه می رسد و به جایی می رسد که بار سنگین زمین را مانند اطلس بر گرده خویش تحمل می کند، چون او در قصه ای که می سراید از زبان ملت خود سخن می گوید. او در روایات خود از آلامی سخن می گوید که بر جان و روح مردم تزریق شده و با روایاتش مرهمی می گذارد بر آن دردها تا شفای جان و راحت روح شود، همان گونه که مولانا جلال الدین فرمود:

بازگو تا قصه درمان ها شـود/باز گو تا راحت جان ها شود
بازگو کز ظلم آن استم نما/ صد هزاران زخم دارد جان ما

انتهای پیام

منبع ایسنا
ثبت نظرات
captcha