پایگاه خبری محیط زیست ایران
پیش خوان روزنامه ها
محل تبلیغات شما اینجاست 2 محل تبلیغات شما اینجاست 2 محل تبلیغات شما اینجاست 4 نیرو نیوز مدارا
کد خبر : ۷۴۹۳۲۸
زمان انتشار :
facebook telegram twitter google+ cloob Yahoo print

رویگردانی فزاینده مردم آمریکا از گرامیداشت روز کریستف کلمب

در دهه 1980 منشور«جنبش سرخپوستان آمریکایی کلرادو» اعتراضات خود را نسبت به گرامیداشت روز کلمب آغاز کرد. در سال 1989 فعالان در داکوتای جنوبی این ایالت را تشویق کردند تا روز کلمب را با روز آمریکاییان بومی جایگزین کند.

رویگردانی فزاینده مردم آمریکا از گرامیداشت روز کریستف کلمب

به گزارش پایگاه خبری اتحاد آنلاین، گروه غرب از نگاه غرب خبرگزاری مردم آمریکا به طور فزاینده ای در حال رویگردانی از گرامیداشت روز کلمب هستند.
هر سال تعداد بیشتر و بیشتری از شهرهای کوچک و بزرگ در سطح کشور  به جای – یا در کنار - روز کلمب – که هدف آن گرامیداشت سفرهای دریایی کلمب است، در حال انتخاب «روز مردم بومی» برای گرامیداشت هستند.
شناسایی و گرامیداشت فزاینده روز مردم بومی، در واقع نشانگر ثمرات یک تلاش دلسوزانه و صادقانه چندین دهه ای برای به رسمیت شناختن مردم بومی در تاریخ این کشور است.
چرا کلمب؟
روز کلمب یک تعطیلات فدرال نسبتا جدید محسوب می شود.
درسال 1892 صدور یک قطعنامه مشترک در کنگره، پرزیدنت بنجامین هریسون را تشویق کرد تا به دلیل «ایمان خالصانه به کشف دوباره و هدایتی که مسیر تاریخ ما را معلوم کرد و مردم ما را این چنین متبرک ساخت»، «روز کشف آمریکا توسط کلمب» را در تقویم ملی درج کند.
اروپاییان برای تحمیل خواست خود بر مردمان بومی، خواست خدا را پیش کشیدند. در نتیجه به نظر منطقی می رسید که وقتی یک روز تعطیل را برای گرامیداشت این فتوحات در نظر گرفته می شود، این کار نیز به خدا نسبت داده شود.
البته در سال 1892 همه آمریکاییان خود را متبرک شده نمی دانستند. در همان سال اجرای یک مراسم به دارآویختن، روزنامه نگار سیاه پوست آیدا بی.ولز را مجبور به فرار از شهر زادگاه خود ممفیس کرد. و در حالی که درهای جزیره الیس در ژانویه همان سال باز شده و آغوش خود را به روی مهاجران اروپایی گشوده بود، کنگره یک دهه پیشتر مهاجران چینی را از ورود به کشور منع کرده و چینی هایی را که در آمریکا زندگی می کردند مشمول آزار و اذیت های گسترده ای قرار داده بود.
و در همان موقع با فلسفه دولت نسبت به آمریکاییان بومی مواجه بودیم که ژنرال ارتش ریچارد هنری پرت در اظهار نظری که محال است از یاد رود، در سال 1892 آن را به این شکل بیان کرده بود: «تمام کسانی که متعلق به نژاد سرخپوستان هستند باید بمیرند. سرخپوست را بکش و انسان را نجات بده.»
چهل و دو سال دیگر طول کشید تا به لطف فرمان سال 1934 پرزیدنت فرانکلین روزولت، روز کلمب رسما به یک تعطیلات ملی تبدیل شود. او ازجهتی به کارزاری پاسخ می داد که «شوالیه های کلمب» به راه انداخته بودند. این گروه یک خیریه کاتولیک ملی بود که برای تامین خدمات به مهاجران کاتولیک تاسیس شده بود. در طول زمان دستورکار این خیریه گسترش یافته و حمایت از ارزش های اجتماعی و تحصیلات کاتولیک را نیز دربرگرفته بود.
وقتی ایتالیایی ها برای اولین بار وارد ایالات متحده شدند، ابتدا هدف و تبعیض قرار گرفتند و به حاشیه رانده شدند. گرامیداشت رسمی روز کلمب – که یک کاتولیک ایتالیایی بود – به راهی برای تایید نظم نژادی جدیدی تبدیل شد که در قرن بیستم در آمریکا ظاهر شده بود، نظمی که نیاکان مهاجران اروپایی نژاد مختلف را به آمریکاییان «سفیدپوست» تبدیل می کرد.
قدرت مردم بومی
اما برخی از آمریکاییان اندک اندک این پرسش را مطرح کردند که چرا مردمان بومی – که  همیشه در این کشور بوده اند – تعطیلات خاص خود را ندارند.
در دهه 1980 منشور«جنبش سرخپوستان آمریکایی کلرادو» اعتراضات خود را نسبت به گرامیداشت روز کلمب آغاز کرد. در سال 1989 فعالان در داکوتای جنوبی این ایالت را تشویق کردند تا روز کلمب را با روز آمریکاییان بومی جایگزین کند. هر دو ایالت جمعیت بومی بزرگی دارند که نقش فعالی در «جنبش قدرت سرخ» در دهه های 1960 و 1970 ایفا کرده و به دنبال  این بودند که حضور و قدرت سیاسی سرخپوستان آمریکایی را بیشتر کنند.
سپس در سال 1992 در پانصدمین سالگرد اولین سفر کلمب، «سرخپوستان آمریکایی» در برکلی کالیفرنیا اولین «روز مردم بومی» را سازماندهی کردند، تعطیلاتی که شورای شهر نیز خیلی زود رسما آن را مورد پذیرش قرار داد. برکلی از آن زمان  روز گرامیداشت کلمب خود را با گرامیداشت مردم بومی جایگزین کرده است. 
سرچشمه های این تعطیلات را تا سازمان ملل نیز می توان دنبال کرد. در سال 1977 رهبران بومی از سراسر جهان با هدف تشویق حق حاکمیت و خودمختاری بومیان، یک کنفرانس سازمان ملل را در ژنو تشکیل دادند. اولین توصیه آنها «درنظر گرفتن روز 12 اکتبر به عنوان روز به اصطلاح «کشف» آمریکا به عنوان «روز ملی همبستگی با اقوام بومی آمریکا» بود. تلاش های آنها 30 سال دیگر ادامه یافت تا سرانجام توانستند رسما اعلامیه سازمان ملل در مورد خصوص اقوام بومی را سازماندهی کنند که در سپتامبر 2017  اعلام شد.
متحدین غیرمنتظره
هم اکنون شهرهایی که دارای جمعیت بومی قابل توجهی است مثل سیاتل، پورتلند و لس آنجلس یا روز آمریکاییان بومی یا روز مردم بومی را جشن می گیرند. ایالت هایی مثل هاوایی، نوادا، مینه سوتا، آلاسکا و مین نیز رسما جمعیت های بومی خود را برای تعطیلات مشابهی سازماندهی کرده اند. بسیاری از دولت های بومی مثل چروکی و اوساگه در اوکلاهما یا روز کلمب را جشن نمی گیرند یا آن را با روز تعطیل خودشان جایگزین کرده اند.
اما می توان نتایج این تلاش ها را در مکان هایی که کمتر احتمالش می رود نیز پیدا کرد. آلاباما در کنار روز کلمب، روز آمریکاییان بومی را جشن می گیرد. کلرادوی شمالی که با جمعیت بیشتر از 129 هزار نفری آمریکاییان بومی خود، بیشترین تعداد آمریکایان بومی را در هر کدام از ایالت های شرق رود میسی سی پی دارد نیز به همین روش عمل می کند.
همین سال گذشته شهر کاربورو در کارولینای شمالی قطعنامه ای را  برای جشن گرفتن روز مردم بومی صادر کرد. این قطعنامه بر این واقعیت انگشت می گذاشت که این شهر 21 هزار نفری در اراضی بومیان بنا شده و خود را متعهد به «حفاظت، احترام و رعایت طیف کاملی از حقوق بشر ذاتی» از جمله حقوق مردم بومی می داند.
در حالی که روز کلمب بر داستان کشوری تاکید دارد که اروپاییان برای اروپاییان آفریدند، روز مردم بومی بر تاریخ ها و مردمان بومی تاکید دارد؛ نکته ای مهم و تازه افزوده شده بر درک همواره در تحول کشور از اینکه آمریکایی بودن یعنی چه.
نویسنده: مالیندا مینور لاوری (Malinda Maynor Lowery) استاد تاریخ و مدیر مرکز مطالعات جنوب آمریکا در دانشگاه کارولینای شمالی
منبع: ytre.ir/p5s

انتهای پیام. 

 

منبع فارس
ثبت نظرات
captcha