پایگاه خبری محیط زیست ایران
پیش خوان روزنامه ها
محل تبلیغات شما اینجاست 2 محل تبلیغات شما اینجاست 2 محل تبلیغات شما اینجاست 4 نیرو نیوز مدارا
کد خبر : ۷۴۹۰۴۲
زمان انتشار :
facebook telegram twitter google+ cloob Yahoo print

هیتلر معتاد به کوکائین بود؟ / وقتی هیتلر دستور حمله به شوروی را صادر کرد، ۸۰ دارو از جمله تریاک به او تزریق شده بود / پزشکِ هیتلر، کوکائین را به صورت محلول در قطره چشم، به او می خوراند

دکتر مورل برای سر کیف آمدن پیشوا گاه دوز کوکائین را تا ده برابر بیش تر می کرد، برای همین هم پس از مدتی هیتلر دیگر خمار این ماده می شد یا به عبارت خود نویسنده این دارو را «هوس» می کرد. او به حدی معتاد کوکائین شده بود که با مصرف به صورت محلول در قطره چشم جواب نمی گرفت و مجبور بود گرد کوکائین را از طریق بینی هم استنشاق کند.

هیتلر معتاد به کوکائین بود؟ / وقتی هیتلر دستور حمله به شوروی را صادر کرد، ۸۰ دارو از جمله تریاک به او تزریق شده بود / پزشکِ هیتلر، کوکائین را به صورت محلول در قطره چشم، به او می خوراند

به گزارش پایگاه خبری اتحاد آنلاین، سرویس تاریخ «انتخاب» / فهیمه نظری: «وقتی هیتلر کوکائین می زد و مغز لنین جابه جا می شد» که به تازگی توسط نشر چترنگ و با ترجمه پریسا مرتضوی وارد بازار کتاب شده، مجموعه ای از ۵۰ ماجرای واقعی است که از دل تاریخ معاصر برآمده؛ ماجرا هایی که گاه قهرمانان آن دولتمردانی، چون هیتلر و لنین اند و گاه افرادی به غایت عادی که از وسط یکی از اتفاق های مهم تاریخ سردرآورده اند، درست مثل «چارلز جوگین» که از درهم شکستن کشتی عظیم تایتانیک جان سالم به در برد و به قول جایلز میلتون، نویسنده کتاب، حالا دیگر داستانی شگفت انگیز برای تعریف کردن داشت.

اما جایلز میلتون چگونه این جزئیات جالب توجه را از دل تاریخ بیرون کشیده است؟ او که برای ثبت تاریخ به جزئیات توجهی ویژه دارد با این استدلال که «جزئیات می توانند وقایع را روشن تر کنند.»؛ بیش تر زندگی کاری اش را در میان آرشیو ها گذرانده و نامه ها و یادداشت های شخصی، همچون نوشته های دکتر تئودور مورل، پزشک شخصی آدولف هیتلر، و... را زیر و رو کرده است؛ از مجموعه عظیم آرشیو بریتانیا گرفته تا آرشیو ملی واشنگتن دی سی.

جایز میلتون در مقدمه کتابش و شاید بی آن که بخواهد، چراغی پرنور را پیش پای پژوهشگران روشن می کند، او می نویسد، در نگاه اول ممکن است اسناد این چنینی تلی از زباله های تاریخ به نظر آیند، اما «در میان زباله ها هم گاهی براده هایی از طلا کشف می شود.» مثل براده های طلایی که خودش از میان یادداشت های پزشک هیتلر پیدا کرد، همان ها که بیانگر تجویز روزانه چیزی حدود هشتاد نوع دارو از کوکائین گرفته تا آمفتامین، تستوسترون و... برای «پیشوا» بودند و هیتلر درست «در همین احوال دست به کار طرح ریزی فتح جهان می شد.»

نام این اثر؛ یعنی «وقتی هیتلر کوکائین می زد و مغز لنین جابه جا می شد» از دو ماجرای این کتاب گرفته شده. این اثر شامل دو قسمت عمده ۹ بخشی تحت عنوان «کتاب اول: وقتی هیتلر کوکائین می زد» و «کتاب دوم: وقتی مغز لنین جابه جا می شد» است و هرکدام حاوی ۲۵ ماجرا.

در ماجرای «وقتی هیتلر کوکائین می زد» میلتون کشفیات جالبی را پیش روی مخاطب قرار می دهد، مثلا این که دکتر تئودور مورل، پزشک شخصی هیتلر بس که هر روز بعد از صرف صبحانه به پیشوا ملغمه ای از دارو های مختلف را تزریق می کرد به «وزیر تزریق» معروف شده بود. جالب تر این که این تزریق ها هیچ کدام عادی نبودند؛ دکتر مورل در واقع «بیش از نُه سال هر روز دوز بالایی از آمفتامین، باربیتورات و تریاک» به هیتلر تزریق می کرد تا جایی که «وقتی هیتلر دستور حمله به اتحاد شوروی را داد، هشتاد داروی مختلف به او تزریق می شد که موادی مثل تستوسترون، تریاک، آرام بخش و مُلین در میان آن ها بود.».

اما شگفت آورترین داروی تجویزی مورل برای هیتلر کوکائین بود. هرچند که این ماده مخدر آن سال ها یعنی در دهه ۱۹۳۰ در آلمان گاهی برای مصارف پزشکی استفاده می شد، اما در دوز بسیار پایین و با غلظت کم؛ در حالی که دوز کوکائینی که دکتر مورل به صورت محلول در قطره چشم به جسم هیتلر می خوراند، هر روز بیش تر و بیش تر می شد. دکتر مورل گاه برای سر کیف آمدن پیشوا دوز کوکائین را تا ده برابر بیش تر می کرد، برای همین هم دیگر پس از مدتی هیتلر خمار این ماده می شد یا به عبارت خود نویسنده این دارو را «هوس» می کرد. هیتلر دیگر به حدی معتاد کوکائین بود که با مصرف به صورت محلول در قطره چشم جواب نمی گرفت و مجبور بود گرد کوکائین را از طریق بینی هم استنشاق کند.

جایلز میلتون می گوید مصرف این دارو ها چنان تاثیری بر رفتار هیتلر گذاشته بود که اغلب موجب بروز رفتار های غیرعادی و دمدمی مزاجی او می شد؛ مثلا در دیدار هیتلر و موسولینی در شمال ایتالیا «زمانی که هیتلر در صدد بود همتای ایتالیایی خود را متقاعد کند تا همچنان در جنگ او را همراهی کند، کنترلش را از دست داد و رفتاری هیستریک از خود نشان داد.»

بر اساس یافته های میلتون از میان اسناد مختلف، وضعیت سلامت هیتلر روز به روز وخیم تر می شد؛ در اواخر جنگ دوم آن قدر بازوهایش از شدت تزریق سوراخ سوراخ شده بود که اوا براون، معشوقش، مورل را «آمپول زن شارلاتان» خواند. با این حال مورل همچنان ستایشگر هیتلر باقی ماند و تا روز های آخر با او در برلین ماند.

دکتر مورل پس از سقوط رایش سوم هیچ وقت متهم به جنایات جنگی نشد، چند سالی توسط آمریکایی ها زندانی شد و مدت کوتاهی پس از ۱۹۴۸ هم که از زندان آزاد شد به مرگ طبیعی، سکته مغزی، درگذشت. جایلز میلتون می نویسد: «او دفترچه ای از خود برجای گذاشت که سوابق اعتیاد بیمار محبوبش را برملا می کند.» و بیش تر یافته های میلتون درباره اعتیاد هیتلر از همین دفترچه است.

شناسنامه کتاب: «وقتی هیتلر کوکائین می زد و مغز لنین جابه جا می شد»، نوشته: جایلز میلتون، ترجمه: پریسا مرتضوی، تهران: چترنگ، چاپ اول، ۱۳۹۸، قیمت: ۳۵۰۰۰ تومان.

منبع انتخاب
ثبت نظرات
captcha