پایگاه خبری محیط زیست ایران
پیش خوان روزنامه ها
محل تبلیغات شما اینجاست 2 محل تبلیغات شما اینجاست 2 محل تبلیغات شما اینجاست 4 نیرو نیوز مدارا
کد خبر : ۷۴۵۱۱۱
زمان انتشار :
facebook telegram twitter google+ cloob Yahoo print

وقتی هنر معلولیت را دور می زند

پریسا طاهری هنرمند جوانی از دیار شهرضا است که درکودکی به ناچار ویلچرنشین شد اما با این وجود آثار ماندگاری از هنر میناکاری خلق می کند.

وقتی هنر معلولیت را دور می زند

به گزارش پایگاه خبری اتحاد آنلاین، از شهرضا، معلولیت، قصه پر غصه ای است که تنها کسانی با آن آشنایی دارند که خود یا عضوی از خانواده آن ها معلول باشد.

انسان ها با داشتن برخی امتیازات نسبت به دیگر مخلوقات جهان توانسته اند با تکیه بر توان و اراده قوی خود به سعادت و کمال برسند چه بسا که در این مسیر طولانی برخی ها قدر سلامتی و موهبت الهی را نمی دانند و خیلی زود در این راه پرمخاطره خسته شده و آن را یک رویای واهی می انگارند.

بارها این شعار را شنیده ایم که معلولیت محدویت نیست بلکه می تواند تجسم اراده و فرصتی برای شکوفایی و توانمندی انسان ها باشد، معلولانی را در جامعه می توان یافت که به این شعار جامه واقعیت پوشانده اند و به عینه محدودیت ها را به فرصت های گرانبهایی برای پیشرفت تبدیل کرده اند.

پریسا طاهری معلول هنرمند شهرضایی از 9 سالگی بر اثر معلولیت از ناحیه هر دو پا رنج می برد، با هنر میناکاری و خلق آثار هنری و صنابع دستی همه این مشکلات را به فرصتی برای زندگی پویا تبدیل کرده است.

طاهری، خودباوری و اعتماد به نفس را عامل موفقیت خود می داند که با این دو عامل توانسته است بر همه مشکلات زندگی فائق آید؛ او معتقد است «هر چقدر انسان دچار سختی و مصیبت شود، آبدیده تر می شود»؛ در ادامه مصاحبه با این بانوی هنرمند می خوانید.

در ابتدا خود را برای خوانندگان ما معرفی کرده و بفرمایید از چه سنی دچار معلولیت شدید؟

طاهری: پریسا طاهری هستم؛ متولد آذر و کارشناس مدیریت بانکداری. از سن ۹ سالگی دچار بیماری نادر و ناشناخته دیستروفی عضلانی شدم.(دیستروفی عضلانی(MD)  به گروهی از اختلالات عضلانی ارثی غیر التهابی ولی پیشرونده و در عین حال بدون اختلال در سیستم اعصاب مرکزی یا محیطی گفته می شود. این بیماری، عضلات را گرفتار کرده و با تخریب فیبرهای عضله همراه است.) به زبان ساده تر و عامیانه تر اینکه عضلات همه قسمت های بدن به مروز زمان ناتوان تر می شوند و از بین می روند و جای عضلات را بافت چربی می گیرد به همین دلیل بدن به مرور زمان ناتوان و ناتوان تر می شود.

در خصوص چگونگی شروع فعالیت در زمینه هنر میناکاری توضیحی ارائه دهید و بفرمایید چطور شد که با وجود معلولیت قدم به دنیای هنر گذاشتید؟

طاهری: بعد از اتمام دانشگاه برای استخدام خیلی تلاش کردم و آزمون های مختلفی شرکت کردم ولی متأسفانه یکی از شروط اصلی استخدام به خصوص استخدام بانک، سلامت جسمی فرد بود که من نداشتم.

در تعطیلات عید ۹۳ رفتم سیتی  سنتر که نمایشگاهی از هنرهای دستی دوستان توانمندم بود؛ آنجا بود که دیدم یکی از دوستانم با وجود همین بیماری دیستروفی عضلانی کار میناکاری انجام می دهد و کارهایش خیلی زیبا بود. من هم تصمیم گرفتم تا زمانی که شرایطی فراهم شود و استخدام جایی شوم، بروم میناکاری را یاد بگیرم. با کلی تحقیق و جستجو که آیا در شهرضا کسی میناکاری آموزش می دهد یا نه، یک مربی خوب پیدا کردم که میناکاری آموزش می داد، ولی کارگاهش طبقه بالا و بدون هیچ گونه مناسب سازی و آسانسور بود. با ایشان صحبت کردیم و قرار شد اگر تعدادمان ۵ نفر شد در دفتر جامعه معلولان به ما آموزش دهند. به چند نفر از دوستان توانمندم این موضوع را گفتم تا تعداد به حدنصاب برسد و مربی برای آموزش به دفتر جامعه معلولان بیاید که دوستانم موافقت کردند و آموزش را از خرداد ۹۳ شروع کردیم.

آیا تا به حال برایتان پیش آمده در مسیر موفقیت، رمز موفقیت را گم کنید و دست از تلاش بردارید؟

طاهری: جواب این سؤال تون خیلی سخته. چون واقعاً من خودم را یک آدم کاملاً موفق نمی دانم، به نظر من آدمی موفق است که توانسته باشد به خیلی از اهداف و آرزوهایش در زندگی رسیده باشد، ولی من برای رسیدن به هدف ها و آرزوهایم، هنوز خیلی فاصله دارم و این محقق نمی شود به جز تغییر در فرهنگ مردم، راجع به توانایی های ما توانمندان و ارزش قائل شدن و به فکر بودن مسؤولان کشورمان برای ما توانمندان و صد البته، تا زمانی شرایط جسمی ام اجازه بدهد دست از تلاش و فعال بودن برنمی دارم.

حمایت اعضای خانواده، در مواجه شدن شما با سختی های معلولیت چگونه بود؟

طاهری: فقط می توانم بگویم اگر حمایت خانواده و همراهی شان با من نبود مسلماً هیچ وقت پریسا طاهری به این شکل فعال و با روحیه هم وجود نداشت. من هر چه دارم از همراهی و حمایت های خانواده ام است. دست تک تک شان را می بوسم و بابت حمایت و همراهی شان سپاسگزار و ممنونم.

در این مدت چند نمایشگاه برگزار کرده اید؟ و چه موفقیت هایی به دست آورده اید؟

طاهری: بیشترین نمایشگاه هایی که شرکت کردم، نمایشگاه های چلچراغ هنر بود که در شهرضا برگزار شد و چندین نمایشگاه یک روزه هم به صورت ورک شاپ در برنامه های مختلف شرکت کردم؛ یکسال هم در نمایشگاه ستاد نوروزی و یک بار هم در نمایشگاه اصفهان در دانشکده هنر شرکت کردم.

چندین بار برای نمایشگاه شهرهای دیگر دعوت شدم ولی متاسفانه به علت سختی شرایط و نبود اسکان مناسب نتوانستم شرکت کنم. نمایشگاه ملی صنایع دستی که تهران برگزار شد، دعوت شدم ولی به خاطر نبود اسکان آن هم اسکان مناسب شرایطم نتوانستم شرکت کنم. البته من از قبل شروع نمایشگاه به صورت درخواست کتبی از یکی از مسؤولان خواستم، همکاری کنند و شرایط اسکان مناسب من را  فراهم کنند که انجام نشد و این نمایشگاه را از دست دادم و در جواب سؤال سوم که گفتم برای رسیدن به هدف هایم نیاز به کمک و همراهی و حمایت مسؤولان است یک مورد همین مسأله بود که محقق نشد.

کمی از هنر زیبای میناکاری برای خوانندگان ما بگویید و بفرمایید در این هنر با چه سختی هایی روبه رو هستید؟

طاهری: میناکاری این هنر را می توان اوج غریزه ستایش زیبایی و شوق به خلق آن توسط بشر دانست، شوقی که فلزی زمخت و ساده را به بزمی از رنگ، قوس و نقش تبدیل می کند. میناکاری را هنری ترکیبی از آتش و خاک دانسته اند که با هنر نقاشی آمیخته می گردد و با رنگ های پخته و درخشان نقش های زیبا و چشم نواز را می آفریند، این هنر با پیشینه ای در حدود 5 هزار سال برای زیبایی بخشیدن به ظروف و زیورآلات فلزی مورد استفاده بشر قرار گرفته است.

میناکاری هنر درخشان آتش و خاک است با رنگ های پخته و به حق هنر میناکاری را باید «مینیاتور بر آتش » نام نهاد.

ظروف میناکاری از جنس مس بوده، پس از مشخص کردن اندازه و وزن، روی آن لعاب سفید رنگی می دهند سپس درون کوره پخته شده و برای طراحی روی آن اقدام میکنند و بعد طراحی زیبا، لعابی مجدد داده می شود سپس داخل کوره پخته می شود. این کار برای دوام کار و کیفیت زیبایی انجام می شود.

ظروف میناکاری خط روی شان نمی افتد، فقط در زمان افتادن و ضربه ( به نوع ضربه بستگی دارد) حالت پریدگی یا فرو رفتگی پیدا می کند ولی شکسته یا خورد نمی شود و تماما با دست تولید می شود.

به طور مسلم هر کاری سختی های خودش را دارد بیشتر سختی کار ما در میناکاری، نبود کوره در شهرضا است و ما برای کوره دادن ظروف میناکاری و حتی خرید ظروف و رنگ و قلم باید اصفهان بریم و این رفت و آمد بخصوص برای شرایط من خیلی سخت و دشوار است.

از خواسته ها و انتظارات خود از مردم و مسؤولان برای ما بگویید؟

طاهری: خواسته ها و انتظارات زیاده، ولی کلی ترین انتظاری که ما از مردم و مسؤولان داریم درک شدن و دیدن توانمندی های مان است چه از طرف مردم و چه مسؤولان، اگر این درک شدن و دیده شدن باشد، مسلماً خیلی از مشکلات ما توانمندان خود به خود حل می شود.

به نظر شما بزرگ ترین مشکل معلولان چیست؟

طاهری: بزرگترین مشکل توانمندان نبود مناسب سازی است. یعنی مناسب نبودن معابر، پیاده روها، وجود پله ها و نبود شیب و رمپ و آسانسور و بالابر، کوچک بودن دهنه درها که گاهاً ویلچر از آن رد نمی شود، وجود مانع ها که گاهاً در پیاده روها و ورودی پارک ها و مجتمع ها و پل ها می زنند و یک مشکل بزرگی که ما داریم ایاب و ذهاب است، نبود ماشین مناسب برای حمل ویلچر و عدم رعایت حقوق شهروندی.

هنر میناکاری را چگونه برای فروش عرضه می کنید؟

طاهری: مهم ترین قسمت کار یک هنرمند آن هم هنرمند صنایع دستی، عرضه و فروش است که متاسفانه در شهرضا یک مکانی که بشود کارهای مان را برای فروش عرضه کنیم، نداریم و شهرضا به یک بازارچه عرضه و فروش صنایع دستی نیاز دارد. امیدوارم که مسؤولان فکری برای وجود بازارچه و فروش محصولات صنایع دستی دوستان هنرمند صنایع دستی بکنند. من به صورت اینترنتی و از طریق فضای مجازی میناکاری هایم را به فروش می رسانم؛ یعنی چون خودم به تنهایی در خانه کار می کنم، برای کارم اول به صورت اینترنتی در فضای مجازی که هم در تلگرام کانال دارم و هم صفحه اینستاگرام برای نمونه کارهای میناکاریم ، بازاریابی انجام می دهم و بعد سفارش قبول می کنم حالا هر کجای ایران که باشد، اگر سفارش برای شهرضا باشد مشتری در منزل کارش را تحویل می گیرد و اگر خارج از شهرضا باشد کار را پست می کنم و تحویل مشتری می دهم.

صحبت پایانی شما؟

طاهری: با بال شکسته پر کشیدن هنر ماست.

==============================

گفت وگو از: مرضیه علی عسگری

==============================

انتهای پیام/63101/ج30/

منبع فارس
ثبت نظرات
captcha