پیش خوان روزنامه ها
محل تبلیغات شما اینجاست 2 محل تبلیغات شما اینجاست 2 محل تبلیغات شما اینجاست 4 نیرو نیوز مدارا
کد خبر : ۷۲۳۱۸۰
زمان انتشار :
facebook telegram twitter google+ cloob Yahoo print

چرا غرب از توسعه موشک های ماهواره بر ایران هراس دارد؟

دولتمردان غربی بویژه آمریکا از ابتدای پرتاب های موشک ماهواره بر ایران، با لفاظی و فضاسازی علیه کشورمان، افزایش توانمندی های ایران در این بخش را، تهدیدی برای اروپا و خاورمیانه قلمداد می کنند؛ اما واقعیت ماجرا چیست؟

چرا غرب از توسعه موشک های ماهواره بر ایران هراس دارد؟

به گزارش پایگاه خبری اتحاد آنلاین، قرار گرفتن جمهوری اسلامی ایران در جمع 10 کشور بزرگ دنیا در حوزه صنعت موشک های ماهواره بر، حساسیت دشمنان و رقبای بین المللی و منطقه ای را به همراه داشته و حتی سبب شده آنها برای تغییر وضعیت ایران در این بخش از فناوری فضایی، تلاشی دوچندان داشته باشند زیرا بیشتر صنعت موشکی و فضایی ایران برخلاف بسیاری از کشورهای دنیا بومی و حاصل دستاوردهای دانشمندان ایرانی است.
متخصصان سازمان صنایع هوافضای وزارت دفاع بعد از طراحی و ساخت و پرتاپ موفقیت آمیز ماهواره برهای خانواده سفیر1(سفیر امید، سفیر رصد، سفیر نوید وسفیر فجر) که با پرتاب آنها جمهوری اسلامی ایران به باشگاه کشورهای دارنده توان ارسال ماهواره به فضا پیوست؛ مطابق راهبرد فضایی ایران و نقشه راه توسعه ماهواره برها، طراحی و ساخت ماهواره برهای بزرگتر را در دستور کار خود قرار دادند.
براین اساس، پروژه «سیمرغ» به عنوان نخستین گام در مسیر بهبود ماهواره برها، با هدف پرتاب ماهواره های 250 کیلوگرمی تا ارتفاع مداری 500 کیلومتری، با استفاده از فناوری های جدید، توسعه داده شد. سیمرغ، گام بلند ایران برای انتقال ماهواره ها در مدار برگشت ناپذیر بیش از 1000 کیلومتری از سطح زمین است که علاوه بر تأمین عمرهای بالاتر ماهواره ها، زمان پوشش دهی بر کشور را به نحو چشمگیری افزایش می دهد.
براین اساس، بهمن ماه 97 متخصصان و دانشمندان سازمان صنایع هوافضای وزارت دفاع که طراح و سازنده ماهواره بر «سیمرغ» هستند، ماهواره «پیام» را به فضا پرتاب کردند؛ هرچند که این ماهواره، در مرحله سوم به دلیل نداشتن سرعت کافی در مدار قرار نگرفت. در صنعت فضایی، کشورهای با سابقه طولانی نیز در توسعه فعالیت های خود با چالش های بزرگ و شکست های سنگین و پرهزینه روبه رو می شوند؛ بنابراین گذر از این دوران آزمایشی، راهی برای رسیدن به موفقیت اصلی است.
پیش از این، ماهواره های «امید، رصد، نوید علم و صنعت و فجر» از جمله ماهواره های بودند که در سال های گذشته در عرصه های مختلف تحقیقاتی به فضا پرتاب شد.

** موضع گیری علیه ایران با هدف گمراهی جامعه جهانی
در این چند ماهه، جبهه گیری علیه موفقیت های عرصه فضایی ایران بویژه توسعه موشک های ماهواره بر از سوی دولتمردان غربی افزایش یافته است؛ آنها مدعی اند فناوری به کار رفته در این نوع موشک ها، یکسان و قابل تعویض با موشک های بالستیک بین قاره ای است؛ بنابراین، پرتاب ماهواره توسط موشک ماهواره بر، توانایی ایران را در ساخت چنین سلاح هایی تقویت می کند.
دونالد ترامپ رئیس جمهوری آمریکا بعد از پرتاب ماهواره پیام گفت: «ایران موشک ماهواره بر را امتحان کرد که البته شکست خورد اما اگر شکست نمی خورد می توانست اطلاعات بسیار مهمی را به ایران ارائه دهد. اجازه دستیابی به چنین توانایی را نمی دهیم.»
از سوی دیگر، «سرگئی ریابکوف» معاون وزیر امور خارجه روسیه، این مخالفت ها با پرتاب ماهواره و برنامه های فضایی ایران را نقض قوانین بین المللی ندانست و تصریح کرد که فناوری پرتاب ماهواره برها متفاوت از موشک های بالستیک ساخته شده برای نابودی اهداف است.
معاون وزیر امور خارجه روسیه خاطرنشان ساخت: «ماهواره برها و موشک های بالستیک زمین به زمین غیرهسته ای، از نظر ساختار با موشک های قادر به حمل کلاهک های هسته ای تفاوت های اساسی دارند و همه متخصصان این را می دانند؛ با این حال رو انتقاد از ایران بدلیل توسعه برنامه موشکی، نادرست است و آن را اقدامی غیرمسئولانه می دانیم؛ در واقع بطور عمدی و آگاهانه (تلاش می شود) در این زمینه جامعه جهانی را به گمراهی بکشاند.»
البته آمریکا که خود بزرگترین زرادخانه اتمی جهان با حدود 10 هزار کلاهک هسته ای را دراختیار دارد، ادعای ناسازگاری برنامه موشکی ایران با قطعنامه 2231 شورای امنیت مطرح می کند. این قطعنامه که پیرو برجام به تصویب رسید و همه قطعنامه های ضد ایرانی قبلی را لغو کرد، هیچ منعی برای فعالیت های موشکی و فضایی ایران در نظر نگرفته است.

** چرایی عزم ایران برای حضور در عرصه فضایی
واکاوی تحولات رخ داده در صنعت فضایی جهان در چند سال اخیر، چرایی مخالفت غرب با توسعه فعالیت های فضایی ایران را آشکار می سازد.
تحولات صنعت فضایی جهان و حتی منطقه نشان می دهد، کشوری که نتواند برنامه موشکی موفقی برای پرتاب ماهواره داشته باشد و در این زمینه وامدار کشور دیگری باشد، هیچگاه از منافع اقتصادی، علمی و حتی زیست محیطی آن، بهره مند نخواهد شد؛ ضمن آنکه به دلیل وابستگی برای پرتاب ماهواره های مختلف، عملا بازیچه این کشورها خواهد بود. برای نمونه، می توان به سرنوشت ماهواره مصباح اشاره کرد.
اواسط دیماه 97 محمدجواد آذری جهرمی وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات درباره سرنوشت ماهواره مصباح که برای پرتاب به ایتالیا فرستاده شده بود، گفت: بیش از یک دهه از طراحی ماهواره مصباح می گذرد و در این مدت هیچ همکاری بین المللی برای پرتاب آن به فضا انجام نشد.
«این ماهواره مخابراتی که با همکاری مشترک یک کشور اروپایی طراحی شد، قرار بود سالها پیش به فضا پرتاب شود اما چنین نشد؛ این کارشکنی ها در حالی انجام شد که ماهواره مصباح یک ماهواره سنجشی بوده و استفاده کاملا صلح آمیز دارد اما از دهه هشتاد تاکنون هر بار به بهانه هایی جلوی پرتاب آن گرفته شد.»
وزیر ارتباطات خاطرنشان ساخت: «به یاد داریم سایر کشورها در ساخت و پرتاب این ماهواره ها نه تنها هیچ همکاری با ایران نکردند بلکه در زمانی که نیاز بود پرتاب ماهواره انجام شود، بهانه تراشی کردند به شکلی که از زمان مفید در نظر گرفته شده برای آنها از بین رفت و امروز از رده خارج شده اند.»
اواسط تیرماه 96 نیز محمود واعظی وزیر وقت ارتباطات در مورد سرنوشت ماهواره «مصباح» گفت: پس از اجرایی شدن برجام، برای گرفتن ماهواره مصباح مذاکراتی با ایتالیا شروع کردیم. ماهواره مصباح نخستین ماهواره سنجشی بود که از 13 سال پیش شروع و 10 سال پیش تمام شد.
این رخداد، چرایی عزم ایران برای توسعه صنعت فضایی را آشکارتر ساخت. در آن زمان فاقد پرتاب کننده ماهواره بودیم؛ دولت وقت، ماهواره را برای پرتاب به ایتالیا فرستاد اما مشخص نشد به چه دلیلی مقام های این کشور از پرتاب خودداری کردند. از آن زمان تاکنون، این ماهواره در ایتالیا مانده است.
از دیگر پیامدهای وابستگی فضایی به دیگر کشورها را می توان به ماجرای قطع تلفن 600 روستا در فروردین ماه 97 اشاره کرد.
مسئولان ذیربط دلیل آن را توقف خدمات دهی ماهواره خارجی اعلام کردند. به گفته آنها، خدمات ارتباطی در برخی مناطق روستایی به دلیل دسترسی سخت و فقدان امکانات زیرساختی، از طریق ماهواره خارجی تامین می شود که اپراتور آن، با توجه به این تصمیم که بستر ارتباطات ماهواره ای این روستاها در اختیار سازمان فضایی قرار گیرد، سرویس ارتباطی ارایه دهنده خدمات در این روستاها را قطع کرد.
این تجربه ها ثابت کرد، بهره گیری از تجارب فضایی کشورهای دیگر به طور مستقیم ممکن نیست و باید گام اساسی را در داخل کشور برداشت؛ براین اساس مسئولان کشور بارها تصریح کرده اند، ایران بعنوان کشور مستقل، حق استفاده از همه فناوری ها را برای پیشرفت کشور دارد و در این زمینه، معطل نظر و خواست دیگران نخواهد بود و برنامه ساخت انواع ماهواره و پرتابگر را طبق مسیر تعیین شده، با قدرت ادامه خواهد داد.

** تلاش برای یکه تازی در عرصه فضا
طبق گفته فعالان صنعت فضایی جهان، در آینده نه چندان دور، در کنار انتقال داده و اطلاعات، انتقال و دریافت انرژی از طریق صنایع فضایی و انواع مختلفی از ماهواره ها امکانپذیر می شود.
همچنین امروزه فناوری فضایی با بخش های دیگر اقتصادی، سیاسی، نظامی، علمی، محیط زیست و ... مرتبط شده و هر چه توانمندی و ما در آن بیشتر شود، نتایج و بهره برداری از آن نیز دوچندان خواهد شد.
اکنون 80 کشور در فضا ماهواره دارند و 1886 ماهواره با کاربردهای سنجشی و مخابراتی در مدار زمین قرار دارد. پنج کشور به طور انحصاری و جداگانه کنترل 976 ماهواره را در مدار زمین برعهده دارند.
این کشورها از ماهواره با اهداف مختلفی از جمله نظامی، هواشناسی، مخابراتی، جاسوسی، محیط زیست، اقتصادی و ... استفاده می کنند که آمریکا مالک بیشترین ماهواره در بین آنهاست و بعد از آن چین، روسیه، ژاپن و بریتانیا قرار دارند.
توجه به مزیت های مختلف عرصه فضایی سبب شده تا در این سال ها، کشورهای پیشرو در این بخش بویژه آمریکا و روسیه با هدف یکه تازی در این زمینه وارد عرصه «جنگ فضایی» شوند؛ هرچند که چین نیز در سالیان اخیر، با شدت بیشتری وارد این عرصه شده و حتی به نوعی گوی سبقت را از روسیه گرفته است.
در این رابطه ترامپ رئیس جمهوری آمریکا اواخر مردادماه 2018 بعد از ارائه بودجه نظامی 717 میلیارد دلاری برای سال 2019، یکی از تغییرات مهم در برنامه های این کشور را تشکیل نیروی فضایی اعلام و تاکید کرد که فضا به محلی برای جنگ جدید تبدیل شده است. وی هدف از این اقدام را آماده سازی زمینه برای سیطره کامل و ملموس ارتش آمریکا بر فضا عنوان کرد.
به گفته «مایک پنس» معاون رئیس جمهوری آمریکا، چین و روسیه مدتی است روی لیزرهای هوابرد و موشک های ضدماهواره کار می کنند.
پنس افزود: «فضا در نسل اخیر تغییرات بنیادینی را تجربه کرده. محیطی که زمانی آرام و بی سر و صدا بود حالا مکانی شلوغ و پرکشمکش است.» «این یعنی آمریکا شاخه ای نظامی ایجاد خواهد کرد تا از منافعش در فضا از جمله صدها ماهواره مخابراتی و شناسایی دفاع کند.»
نیروهای فضایی آمریکا زیرمجموعه فرماندهی نیروی هوایی این کشور هستند. این فرماندهی حدود 38 هزار کارمند دارد که 185 سیستم ماهواره ای و جی.پی.اس را مدیریت می کنند. قرار است با افزایش بودجه به تدریج بر نفرات و امکانات این بخش نظامی افزوده شود.
در جریان جنگ سرد، آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی در فضا نمی جنگیدند اما از ماهواره های جاسوسی استفاده می کردند. آمریکا یک موشک هسته ای ضد ماهواره در اقیانوس آرام مستقر کرده بود و شوروی نیز سلاحی در اختیار داشت که می توانست ماهواره در حال گردش را بزند.
طبق تحقیقات بنیاد «سکیور ورلد» (Secure World) که امکانات نظامی در فضا را ثبت می کند، چین، روسیه و آمریکا سلاح هایی را آزمایش کرده اند که می توانند ماهواره ها را نابود کنند؛ آن هم با موشک هایی با نام «هم مدار» که مستقیم از زمین به سمت یک ماهواره در حال گردش در مدار زمین پرتاب می شود.
واقعیت اینکه، قدرت های بزرگ سال هاست از فضا برای اهداف نظامی مانند ارتباطات و شناسایی استفاده می کنند و تلاش دارند ورود بازیگران جدید به این عرصه که مزیت های بیشماری دارد را سخت کرده و وام دار خود کنند.

** رشد 139 درصدی اقتصاد جهانی فضا
سرمایه گذاری در صنعت فضایی در سالیان اخیر رشد شتابانی به خود گرفته است؛ زیرا کشورها به اهمیت پروژه های فضایی بیش از پیش پی برده و به دنبال استفاده از مزایای آن بویژه در مقابله با بلایای طبیعی، نظارت بر منابع، کشاورزی، بهبود زیرساخت های مخابراتی و ماهواره ای، تقویت ساختار دفاعی و ... هستند.
اکنون ماهواره های هواشناسی، دیده بانی زمین (تغییرات در جنگل ها، آب و...) مخابراتی، تلویزیونی، ضد سلاح(برای خراب کردن ماهواره های دشمن و دیگر سلاح های مداری) و ماهواره های اکتشافی به منظور کاربردهای نظامی و جاسوسی، از جمله پرکاربردترین ماهواره ها در صنعت فضایی هستند.
این روزها کاربردهای اطلاعات فضایی بر زندگی روزمره سایه انداخته و در حال گسترش است؛ اکنون سیستم های موقعیت یاب که روی گوشی های هوشمند تلفن همراه قرار دارند بر مبنای سیستم های ماهواره ای فعالیت می کنند؛ بسیاری از نقشه های تولیدی، از تصاویر ماهواره ای کمک می گیرند.
ارتباطات ماهواره ای و مخابراتی، کارت های بانکی و دستگاه های خودپرداز (ای.تی.ام ها) نیز از داده های ماهواره ای بهره می گیرند بنابراین فناوری فضایی در زندگی، روزمره و حیاتی شده است.
براساس آمارهای جهانی، در یک دهه گذشته در حالی متوسط رشد اقتصاد جهانی 19.4 درصد بوده که اقتصاد فضا رشد 139 درصدی را تجربه کرده است. در این میان، 76 درصد از اقتصاد فضا توسط بخش خصوصی مدیریت می شود.
گزارش سازمان فضایی نشان می دهد، گردش اقتصاد فضا در سال 2017 برابر با 345 میلیارد دلار بوده که بیش از 75 درصد آن توسط بخش خصوصی محقق شده است ضمن آنکه اکنون در جهان دولت ها بیشتر در بخش اکتشافات فضایی سرمایه گذاری می کنند.
آمارهای سال 2017 درباره صنعت اطلاعات مکانی که بخشی از اقتصاد نوظهور فضایی است، نشان از چرخه مستقیم 290 میلیارد دلاری دارد و و براساس پیش بینی ها، در سال 2020 به 439 میلیارد دلار خوهد رسید. ضمن آنکه تا 20 سال آینده اگر همین رشد ادامه یابد، اقتصاد مستقیم بخش فضا به بیش از یک هزار و 100 میلیارد دلار خواهد رسید.
در سال 2017 اقتصاد صنعت ماهواره «سنجش از دور» 40 میلیارد دلار بوده و پیش بینی شده این این صنعت در 20 سال آینده رشد یک هزار و 300 درصدی داشته باشد.
روند کنونی این تحولات نشان می دهد، فضا به ابزاری برای توانمندتر شدن خدمات زمینی در جهان تبدیل شده به گونه ای که کشورهای پیشرو در صنعت فضایی، از این ابزار برای فشار به دیگر کشورها استفاده می کنند و این مساله، رقابت میان کشورهای فعال را برای عقب نماندن از این بخش تاثیرگذار در تحولات اقتصادی، سیاسی، نظامی و ... جهان، دوچندان کرده است.

انتهای پیام /*

منبع ایرنا
کلید واژه :

موشک

،

آزمایش موشکی

ثبت نظرات
captcha