قیمت طلا، سکه و ارز قیمت روز خودرو
پیش خوان روزنامه ها
روزنامه ها
محل تبلیغات شما اینجاست 2 محل تبلیغات شما اینجاست 2 محل تبلیغات شما اینجاست 4 نیرو نیوز مدارا
کد خبر : ۷۲۲۵۰۲
زمان انتشار :
facebook telegram twitter google+ cloob Yahoo print

وقتی دعواهای زن و شوهری تمامی ندارد

«زن و شوهر دعوا کنند، ابلهان باور کنند!». شاید این مثل را برای این می گفتند که به بقیه بگویند که زن و شوهر دعوا نمی کنند و اگر هم بحثی بین شان پیش گرفت آن قدرها هم جدی نیست.

وقتی دعواهای زن و شوهری تمامی ندارد

به گزارش پایگاه خبری اتحاد آنلاین، حتما شما هم این مثل قدیمی را شنیده اید که می گوید: «زن و شوهر دعوا کنند، ابلهان باور کنند!». شاید این مثل را برای این می گفتند که به بقیه بگویند که زن و شوهر دعوا نمی کنند و اگر هم بحثی بین شان پیش گرفت آن قدرها هم جدی نیست.

 واقعیت این است که همیشه هم این طور نیست. گاهی یک سری دعواها هستند که قرار نیست تمامی داشته باشند. از آن بدتر اینکه گاهی اختلافاتی به وجود می آیند که بعدها زوجین می بینند چنین مشکلی باز هم برایشان تکرار شده است. انگار که بر سر یک چیز مشابهی دعوا می کنند. اما فکر می کنید دلیل این اتفاق چیست؟ چرا حس می کنید برخی از اختلافات تا ابد حل نمی شوند؟ ادامه این مطلب را بخوانید تا از دلایل چنین اتفاقی، باخبر شوید .

حل شدن اختلافات را محال می دانید

شما توانایی و مهارت لازم برای حل مشکلات خود را ندارید و دلیل این امر این است که از کودکی یاد گرفته اید که روی نقطه نظری که دارید پافشاری کنید و به هیچ عنوان در مقابل فرد مقابل خود کوتاه نیایید. به عبارتی مرغ تان یک پا دارد. در این حالت شما به هیچ عنوان درک نمی کنید که فردی که مقابل تان است شخصیتی متفاوت از شما دارد و این طبیعی ست که دیدگاهش هم با شما متفاوت باشد. به هر طریقی می خواهید حرف خودتان را به کرسی بنشانید و برای این کار دست از هیچ کاری نمی کشید. وقتی چنین نگرشی دارید، تلاشی برای درک کردن نقطه نظر یکدیگر نمی کنید و برای یک توافق دوجانبه هیچ کمکی به خود نمی کنید. در واقع انگار برای عدم تفاهم داشتن، میل و رغبت نشان می دهید.

سلاح شما در این اختلافات داد کشیدن است. متاسفانه کنترل از دست تان خارج می شود و ممکن است آن قدر داد بزنید که فرد مقابل تان از ترس عواقب بعدی این اختلاف مجبور شود که نظر شما را بپذیرد. البته در آن هنگام شما متوجه نمی شوید که چنین پذیرشی از روی ترس است، نه از روی صمیمیت و درست بودن نظر شما .

در این بحث کردن های طولانی آن قدر حرف روی حرف می آید که از بحث اصلی جدا شده و بیشتر به حواشی پرداخته می شود تا اختلاف اصلی. در واقع آن قدر از موضوعات دیگر حرف زده می شود که فراموش می کنید از اول برای چه چیزی دعوا می کردید. جایی از قول جان گاتمن، که روان شناسی سرشناس است، می خواندم که: گاهی زوجین موقع کشمکش و اختلاف دیواری نفوذناپذیر دور خود می کشند که درگیر بحث وجدل نشوند. چون در نهایت آنها آن قدر خسته، بی رمق و ناامید می شوند که نمی توانند به این بحث ها ادامه دهند؛ مخصوصا بحث هایی که انگار هیچ نتیجه مثبتی برای شان ندارد .

تنها راه حلی که می توان در این مواقع داد این است که نسبت به این اخلاق خود «آگاه» باشید. چرا که آگاهی از خصوصیت خود، نقطه آغاز تغییر است. در مرحله بعد باید به این باور برسید که برای داشتن یک زندگی سالم و بدون تنش باید مدارا کنید. البته که تمام آدم های دنیا و حتی خوشبخت ترین زوج ها هم از نظر شخصیتی و اخلاقی باهم متفاوت هستند. اما آن ها به این باور رسیده اند که باید همدیگر را به تمام این تفاوت های شخصیتی قبول کنند و بنا به نوع و شناخت شخصیتی که از هم دارند با هم رفتار کنند. این باور قدیمی را دور بریزید که «حل اختلافات هیچ سودی برای ما ندارد». در واقع صحبت کردن با آرامش باعث می شود پذیرش شما نسبت به یکدیگر بالا برود و سازنده تر بتوانید با یکدیگر به بحث و مناظره بنشینید .

از دست دادن کنترل خود در مقابل گلایه کردن

وقتی همسرتان از شما گلایه می کند، شما این گلایه را به نوعی تخریب کردن خود می دانید و شروع می کنید به جبهه گرفتن در مقابل او. به عبارتی همه نیاز دارند تا دیگران نگاهی مثبت به آنها داشته باشند. در غیر این صورت و با کوچکترین نقد و گلایه ای که می شنوید حس امنیتی که درون خود و پیرامون تان دارید، دچار تزلزل می شود. یک جور جنگ درونی رخ می دهد که آرام آرام جنگ درونی نمود بیرونی پیدا می کند. در این مواقع برای دفاع از خود شروع می کنید با داد زدن و بی ادبی همسرتان را بازخواست کنید.

جوری کمبودها و ضعف هایش را به او می گویید تا بتوانید از اعتماد به نفس از دست رفته خود دفاع کنید. در روان شناسی اصطلاحی وجود دارد به نام «جنگ یا گریز». بدین صورت که وقتی کسی از شما انتقاد می کند یا زمانی که شما عصبانی می شوید و در مقابل استرس قرار می گیرید در بدن تان آدرنالین ترشح می شود. آدرنالین باعث می شود بدن تان قوی شود و شما حس قدرت بگیرید. در حالی که تا چند ثانیه قبل تر شما حس می کردید به واسطه انتقاد و گلایه از قدرت تان کم شده است. برای همین از این قدرت برای تخریب طرف مقابل تان استفاده می کنید. وقتی شما در مقابل گلایه کردن این چنین عصبانی می شوید دیگر به خود اجازه نمی دهید به حرف های همسرتان باحوصله و صبر گوش کنید. این دقیقا یکی از دستاوردهای عصبانیت است. عصبانیت به شما اجازه می دهد از گوش دادن به حرف های نگران کننده شانه خالی کنید. چون وقتی عصبانی هستید می خواهید همه شواهد را ردیف کنید و همسرتان را «گناه کار» جلوه بدهید .

راه حلی که در این مواقع داده می شود این است که اعتماد به نفس خود را بالا ببرید تا با هر انتقادی از درون احساس ضعف نکنید و چنین واکنش هایی نشان ندهید. از طرفی هم خودتان را کامل و بدون نقص تصور نکنید. همین طور که شما از همسرتان رنجیده می شوید، همسرتان هم در مواقعی از شما ناراحت می شود. باید همه چیز را از زاویه دید همسرتان ببینید و این کار را با درک و مهربانی انجام دهید. سعی کنید موقعیت همسرتان را درک کنید و فکر کنید که او هم ممکن است حق داشته باشد. همین که خودتان را جای همسرتان می گذارید کمی از عصبانیت تان کم می شود.

 

روزنامه اطلاعات

منبع انتخاب
کلید واژه :

دعوای زن و شوهر

،

خانواده

ثبت نظرات
captcha