قیمت طلا، سکه و ارز قیمت روز خودرو
پیش خوان روزنامه ها
روزنامه ها
محل تبلیغات شما اینجاست 2 بانک سپه محل تبلیغات شما اینجاست 4 نیرو نیوز مدارا
کد خبر : ۷۲۱۴۷۲
زمان انتشار :
facebook telegram twitter google+ cloob Yahoo print

بساط «کبرای نظرکرده» و «افعی نفرین شده» در شب های تهران

شاید برای شما هم این سوال پیش آمده باشد که چرا «شب»های تهران از روزهای آن مهم تر است. در سفرنامه های زیادی که در مورد تهران نوشته شده، به این مساله اشاره شده است که «شب های تهران» چیز دیگری هستند؛ شاید بیشتر به خاطر اینکه روزها گرم و شلوغند اما  شب ها هنوز هم فرصت بهتری برای دیدن تهران هستند یا شاید بهتر باشد بگوییم دیدن «چیزهایی که از تهران باقی مانده است».

بساط «کبرای نظرکرده» و «افعی نفرین شده» در شب های تهران

به گزارش پایگاه خبری اتحاد آنلاین، یکی از این «چیز»ها، بساط معرکه گیران است. از نسل معرکه گیران و پهلوان های تهران، آدم های زیادی باقی نمانده اند. این روزها سفر به هند، کمتر از ده میلیون تومان هزینه دارد. با یک جست وجوی ساده در گوگل می شود «هند» را کشف کرد و تعداد آدم هایی که مردم را دور خودشان جمع می کنند و از «هند پهلوانان» حرف می زنند آنقدر کم شده است که باید خوش شانس بوده باشید تا یکی از آنها را در شب های تهران دیده باشید.

با این حال، هنوز در شب های تهران، برخی از این پهلوان ها پیدا می شوند؛ بیشتر در مناطق حاشیه ای، در ری و محله های شرق تهران، اطراف امامزاده های بزرگ و بازارهای هفتگی، اما گاهی هم وسط شهر، روبه روی تئاتر شهر، جایی که سرما بساط لبو و باقالی داغ را رونق داده و دست فروش ها دیگ آششان را روی چراغ پیکنیکی، گرم نگه می دارند!

پهلوان «علی»، از معدود معرکه گیرهای تهران است که گاهی در خیابان های اصلی شهر هم معرکه می گیرد. همان اول کار، وقتی بساط کوچکش شامل چند کیسه و جعبه و سنگ هایش را روی زمین می گذارد و آرام آرام زمزمه می کند، از پلیس و ماموران پارک، دستفروش هایی که اجازه دادند کنار بساطشان معرکه بگیرد و مردمی که برای تماشا ایستاده اند تشکر می کند و وقتی می خواهد خودش را معرفی کند، می گوید: «من علی ام، پهلوان نیستم، بچه درویشم، نوکر علی ام.»

بساطش، زنجیر و سنگ و جعبه های مار است. رفیقی هم دارد که بر دستش می ایستد و هر جا لازم باشد امرش را می برد. وقتی می خواهد زنجیر پاره کند، یک دور زنجیر سنگین را می گرداند تا هر کسی که به پهلوانی و قدرت بازوی پهلوان شک دارد، زنجیر را امتحان کند. وقتی می خواهد روی زمین دراز بکشد و سنگ بزرگی را روی سینه اش تحمل کند، پارچه ای روی زمین می اندازد و وقتی قرار می شود بساط شکستن سنگ و زنجیر پاره کردن جمع شود و نمایش اصلی شروع شود، هر چه باقی مانده را در کیسه های سپید جدا از هم جا می دهد و میدان را برای نمایش آخر خالی می کند.

پهلوان علی یک دور دیگر میان حلقه تماشاگران آخر شبش می گردد. دوباره از «شیرمردان پلیس» تشکر می کند و اجرشان را از مولا علی می خواهد. از تماشاگرانش می خواهد از خانمی که کنار میدان نمایش آش و غذای گرم می فروشد چیزی بخرند و می گوید: «زنی که این وقت شب برای نان خانه اش کار می کند، شیرزن است» و برای سلامتی اش دعا می کند. آن وقت کوچک ترین جعبه اش را که روی جعبه های چوبی دیگر است باز می کند و مار کوچکی را روی دست بیرون می آورد. مار را روی گردنش می اندازد و می گوید: «این هم وسیله روزی ماست، وسیله روزی خودش است، روزی او هم دست شماست، پولی اگر به ما می دهید با رضایت بدهید، اگر بی رضایت بدهید، باید آن را خرج مریضی همین مار کنیم». مردی که همراه اوست، کلاهی برای جمع کردن پول نمی گرداند.

مارِ تازه از جعبه در آمده، هیجان را به جمعیت آورده و مردم بیشتری را دور پهلوان جمع کرده است. علی حالا از پدر همسرش، پهلوان «اکبر سرابی» داستانی نقل می کند. از کرامت و دست و دل بازی و مردانگی و درویشی می گوید و بعد دوباره وسط میدان دراز می کشد. همراهش مار را از گردنش بر می دارد و میان مردم می گرداند. مار به هر کس که نزدیک می شود، حلقه جماعت را یک قدم به عقب می راند. پهلوان علی حالا از مردم می خواهد که اگر دردی دارند برای او بگویند. پیرمردی جلو می آید و می گوید شب ها سینه درد دارد. زن دیگری با پادرد و کمردرد جلو می آید و روی یکی از کیسه های پهلوان می نشیند. چند نفر دیگر هم که کنجکاو شده اند، با دردهای دیگر وسط میدان می روند و حالا به غیر از حلقه تماشاگران، حلقه ای از آدم ها «دردمند» هم دور پهلوان را گرفته اند. علی اما بی توجه به این جماعت، به همراهش اشاره می کند که این بار مار بسیار بزرگ تری را از جعبه ای چوبی در بیاورد. حتی آنها که دفعه قبل شجاعتی از خودشان نشان داده اند هم این بار یک قدم به عقب می روند. مرد، مار را روی دست و گردن دارد و در میان مردم می گردد. پهلوان به همه هشدار می دهد که عقب بروند: «مراقب باشید. شوخی نیست. این مار چیز دیگری است. این همان ماری است که آدم می خورد».

فصل تازه نمایش، لغزیدن این مار بزرگ و سیاه روی سینه پهلوان است. علی دوباره وسط جماعت روی زمین سرد دراز می کشد و مار روی سینه اش آرام می گیرد. در حالی که دهان های مردم از تعجب و ترس باز است، مار دور گردن مرد می چرخد و پهلوان و مار با هم از جا بلند می شوند. پهلوان، داستان دیگری از جوانی اش می گوید: «این مار، اهل شوخی نیست. من بچه بودم، این مار با من بود. سر بازار گلوبندک بودم یک نفر آمد صدایم کرد گفت کسی با تو کار دارد و ماشین بزرگی را نشانم داد. گفتم من که با کسی کاری ندارم، اگر کار دارد بگو بیاید. نرفتم. آن فرد دوباره آمد گفت این آدم از ماشینش پیاده نمی شود، آن طرف ایستاده تو را نگاه می کند و می گوید این مار را چند می فروشی. گفتم برو به آقات بگو این مار فروشی نیست. رفت، برگشت گفت می گوید هفتصد می دهم سر مار را ببر. گفتم مار را نمی کشم. مار اگر من را بکشد، من مار را نمی کشم. هفتصد تومان آن وقت خیلی پول بود ولی ما بچه درویشیم. ما دنبال پول کسی نیستیم. اگر هم پولی به ما بدهید خرج خرگوشی است که غذای این مار است. خرگوش این روزها از مرغ هم گران تر شده است. یک خرگوش بخری می شود سی چهل هزار تومان. این زبان بسته هم منتظر آن یک لقمه است ولی روزی را خدا می رساند. چه از اینجا، چه از جای دیگر».

مار دوم هم برمی گردد توی جعبه و هنوز کلاهی برای جمع کردن پول نچرخیده است. پهلوان به حلقه آدم هایی که با درد نزدیک او شده اند نگاه می کند و می گوید: «نه بچه بنشیند، نه زن. فقط مرد اگر هست، مرد اگر هست که درد دارد بیاید» و از کیسه اش روغنی درمی آورد که داستان دیگری دارد: «این روغن لادن نیست، این روغن اصل مار است. من که در هندوستان مار از دل سنگ بیرون کشیدم می دانم این چیست. ده تا هم ندارم، چهل تا هم ندارم، چهار تا شیشه بیشتر ندارم. درد اگر داری بیا، یک نخود از این را بمال به تنت، تنت داغ می شود، دردت ساکت می شود. این روغنی نیست که به بچه بدهی. بچه را می کشد. زن حامله هم بزند می میرد. زن شیرده هم اگر بزند بچه اش می میرد». آن وقت با سرانگشت از روغن مار برمی دارد و به سینه مردی که با درد سینه پیشش آمده بود، می مالد: «از این باید درست استفاده کرد. اندازه یک نخود از این می زنی به جایی که درد دارد. می زنی، صبر می کنی این روغن درد را بیرون بکشد. درست بزنی می بینی. می گویی آن آقا نوکر علی بود، نوکر علی دروغ نگفت. من بچه آذری ام. می دانم این روزها یک دندان بشکنی صد تومان باید بدهی دندان را بکشند بیرون. یک نخود از این روغن می زنی درد را می کشد بیرون، دندان می ماند سر جایش. بچه گوش درد دارد، یک نخود می زنی به پشت گوش بچه، درد را می کشد بیرون».

مار آخری که از جعبه بیرون می آید، «مار کبری» است. پهلوان از مردم می خواهد باز هم عقب تر بروند و دایره را بزرگ تر کنند: «این مار، ده پانزده میلیون قیمت دارد. این را مجانی تماشا کن. نزدیک نشو. کبری نظرکرده است ولی نزدیک نشو. این ده سال پیش تو باشد کاری به کارت ندارد. آن مار که نزدیکش نباید شد، مار افعی است. افعی، نفرین شده است. آن ده تومان، بیست تومانی که الان می اندازید هم روزی این مار است. پول خرگوش این مار است. این را هم نشان می دهم که حلالمان کنی و بروی. اگر پول ندهی هم تماشا مجانی است. اگر بیندازی هم برکت جیب خودت باشد».

کبرای نظرکرده و افعی نفرین شده هم به جعبه برمی گردند. مردان دیگری با دردهای دیگری پیش می آیند و یک ماساژ «روغن مار» می گیرند. این وسط چند بطری روغن هم فروخته شده است. پهلوان یک بار دیگر وسط می ایستد از پلیس و دستفروش ها تشکر می کند. از مردم صلوات می خواهد و برای همه دعای سلامتی می کند. دعا می کند که مردم با دل خوش از میدان او بروند و ساعت از ۱۱ گذشته گه چراغ کوچکش را خاموش می کند و همزمان با خلوت شدن میدان، بساطش را هم جمع می کند.

کسی به مارهایی که اسباب این نمایش شده اند فکر نمی کند.

انتهای پیام

کلید واژه :

کبرای نظرکرده

،

افعی نفرین شده

،

معرکه گیران

اخبار مرتبط
ثبت نظرات
captcha