قیمت روز خودرو
پیش خوان روزنامه ها
روزنامه ها
محل تبلیغات شما اینجاست 2 بانک سپه محل تبلیغات شما اینجاست 4 نیرو نیوز مدارا
کد خبر : ۷۲۱۲۳۴
زمان انتشار :
facebook telegram twitter google+ cloob Yahoo print

چند نکته مهم درباره اهمیت چگونه لباس پوشیدن

چی بپوشیم؟

«شک نداشته باشید نحوه لباس پوشیدن شما در موفقیت اجتماعی تان می تواند مؤثر باشد. هر کسی با لباس پوشیدنش مشغول ارسال پیام به دیگران است؛ حتی اگر خودش نسبت به این پیام آگاه نباشد. لباس از اساس، یک رسانه است.»

چی بپوشیم؟

به گزارش پایگاه خبری اتحاد آنلاین، لیدا فتحی- عضو هیئت علمی دانشگاه پیام نور- درباره اینکه هرکجا چه لباسی بپوشیم، یادداشتی در اختیار قرار داده است، که در ادامه آن را می خوانید.  

هم پای سیر بودن، داشتن سرپناه، برهنه نبودن و پوشیده بودن از دغدغه های اولیه آدمی بوده است و هست. آدمی خیلی زود یاد گرفته است که خود را بپوشاند. برهنگی برای او همچون تنبیه، عذاب و شکنجه مطرح بوده است. آدم و حوا پس از خطا کردن دچار برهنگی شدند. ممکن است این ماجرا که چهار بار (سه بار در سوره اعراف و یک بار در سوره طه) در قرآن آمده است نمادین باشد ولی صورت ظاهر ماجرا خیلی روشن می گوید که: «ای فرزندان آدم! شیطان شمارا نفریبد، آن گونه که پدر و مادر شما را از بهشت بیرون کرد و لباس شان را از تن شان بیرون ساخت تا عورتشان را به آن ها نشان دهد!» (آیه ۲۷ سوره اعراف) و یا «از آن درخت خوردند و شرمگاه شان در نظرشان پدیدار شد و همچنان برگ درختان بهشت بر آن ها می چسبانیدند. آدم در پروردگار خویش عاصی شد و راه گم کرد. » (آیه ۱۲۱ طه) سخن از داشتن لباس، از دست دادن آن و بعد پناه بردن به برگ درخت بازهم برای پوشاندن خود است. در این آیات حرف از سرما و گرما نیست. (چنان که آیات دیگر قرآن با موضوع لباس نیز به آن هم چون ابزاری برای محافظت از سرما و گرما نگاه نکرده است.) بلکه ماجرا پوشاندن شرمگاه است. در مقابل این خاطره تلخ قرآن لباس های نیکو را چون پاداش بهشتی در چند جا معرفی کرده است مثلاً: «جامه هایی از ابریشم نازک و ابریشم ستبر در بر کرده، رو به روی یکدیگرند» (آیه ۵۳ سوره دخان) و یا « بهشت های عدن که واردش شوند و در آنجا به دستبندهایی زرین و مروارید آراسته شوند و لباس آنان در آنجا ابریشم است»  (آیه ۳۳ سوره فاطر) و باز در این آیه که حتی رنگ لباس بهشتیان هم گفته شده است: «اینان اند که بهشت [های] عدن دارند که جویباران از فرودستشان جاری است و در آنجا به دستبندهای زرین آراسته شوند و جامه های سبزرنگ از پرنیان [نازک] و ابریشم ستبر بپوشند و در آنجا بر تخت ها تکیه زنند، هم پاداشی نیکوست و هم مجلسی نیکو» (آیه ۳۱ سوره کهف) به روشنی معلوم است که داشتن یا نداشتن لباس از سرآغاز ظهور بشر بر کره خاک از سویی و از طرف دیگر چه بودن و چگونه بودن لباس از سوی دیگر پدیده ای نیست که بشود از آن گذشت.

خداوند مهربان لباس را چون نعمتی که خود برای آدمی فرستاده است در قرآن عظیم معرفی می کند و می گوید: «ای فرزندان آدم، به راستی که برای شما لباسی پدید آوردیم تا هم عورت شما را بپوشاند و هم مایه تجمل باشد، ولی لباس تقوا بهتر است، این از آیات الهی است باشد که پند گیرند.» (آیه ۲۶ سوره اعراف) در اینجا به جز پوشاندن عورت، به کارکرد تجمل و زیبایی لباس تصریح شده است. نکته جالب این که خدای دانا دست کم در دو آیه دامنه فشن را بازتر نیز کرده است و به زیورهای برکشیده شده از دریا نیز اشاره می کند (آیات ۱۴ سوره نحل و ۱۲ سوره فاطر) و این غیر از اشاره مکرر به زینت های زرین و سیمین اهل بهشت است. نمونه آن که: « بر تنشان جامه هایی است از سُندس سبز و استبرق و به دستبندهایی از سیم زینت شده اند و پروردگارشان از شرابی پاکیزه سیرابشان سازد.» (آیه ۲۱ سوره انسان)

حال با همین نگاه اگر بخواهیم درباره پوشیدن لباس به طور روزمره صحبت کنیم، می شود به آیه ۲۶ سوره اعراف برگردیم؛ جایی که می گوید: ولی لباس تقوی بهتر است. چطور می شود لباس تقوی بر تن کرد؟ تقوی را در فارسی پرهیزگاری ترجمه کرده اند. این واژه پرهیزگاری با واژه فرهیختگی و در اصل پرهیختگی هم ریشه هستند. فرهیخته کسی است که از بدی پرهیز می کند. فرهیخته از بی تعادلی پرهیز می کند. تقوی از مقوله کیفیات است که در کنار نظم قرار می گیرد که از جنس کمیات است. کسی که به موقع سر کارش حاضر می شود، منظم است و کسی که کارش را درست و رضایت بخش انجام می دهد، متقی است. پس برای منظم بودن و متقی بودن لازم می شود نسبت به کمیات و کیفیات کار آگاه بود بدون آگاهی هیچ کس نمی تواند نظم یا تقوی داشته باشد و بدیهی است که این آگاهی یا ذاتی و فطری است و یا از پیرامون گرفته می شود.

لباس پوشیدن در موقعیت های مختلف هم پیش نیاز آگاهی است. با آگاهی نسبت به موقعیت هاست که می شود از شلختگی پرهیز کرد و درست و باسلیقه تن پوشی را برگزید. به نظر می آید که بخشی از این آگاهی خیلی غریزی نزد همه باشد مگر این که جامعه این قدر بیمار شده باشد که توان تحلیل موقعیت به کلی از بین رفته باشد. مثلاً فرض کنیم ابزار بدن سازی به عنوان یک ورزش همگانی در بسیاری از اماکن عمومی و بوستان های ایران هست. حالا اگر کسی با لباس مجلسی که معمولاً در عروسی می پوشند برود با این وسایل ورزش کند، احتمالاً اولین کسی که خواهد خندید خودش باشد. با چنین لباسی کوه نمی روند و حتی رئیس جمهور هم لباس ورزش می پوشد و کوه می رود.

«هی جلوی زنتان از این زیرپوش آبی ها نپوشید!»

اگر بخواهیم موقعیت ها را تقسیم بندی کنیم درکلی ترین تقسیم بندی به لباس برای اوقات خلوت و اندرونی و لباس برای حضور در جمع و بیرونی می رسیم.

از اتفاق به گمانم پوشیدن لباس در خلوت هیچ اهمیتش کمتر از لباس اجتماع نیست. پوشیدن لباس راحت ولی مرتب، لباسی که اگر مثلاً هم سایه در زد شما از پوشیدن آن معذب نباشی احترامی است که هر کس به خودش گذاشته است. این که اعضای یک خانواده همیشه پیش هم هستند دلیلی بر این نیست که لباس نادرست بپوشند. به قول کُمدینی در یک استندآپ «هی جلوی زنتان از این زیرپوش آبی ها نپوشید!» آراستگی اعضای خانواده نزد هم یقیناً در کیفیت زندگی آن ها نقش بازی می کند و به قول معصوم علیه السلام خیرکم خیرٌ لاهله بهترین شما بهترینتان است نزد خانواده اش. پس داشتن لباس های آراسته ولی راحت به اندازه کافی در خانه اهمیتی هم پای داشتن لباس های مناسب اجتماع دارد.

نکته دیگر که معمولاً به طور بدیهی رعایت می شود داشتن لباس راحت ولی رسمی در مهمانی های صمیمانه است. حفظ تعادل بین رسمی بودن و راحت بودن نکته ای است که رعایت آن ابزاری برای کنترل رفتارهای بعدی با نزدیکانتان است. اگر شما با پیژامه ی راه راه جلوی کسی نشستی و غذا خوردی که به شما نزدیک است اشکالی ندارد ولی بعد اگر او حرفی را زد که از مرزهای خودش جلوتر آمده بود، باید بدانیم که ما خودمان برای او سیگنال فرستاده ایم. بدیهی است که جوامع مختلف و گروه های مختلف خودشان می توانند این مرزها را شناسایی و تعریف کنند. مثلاً ممکن است در خانواده ای پوشیدن شلوارک در مهمانی موجب اختلال در رفتار جمعی نشود ولی در خانواده ای حتی پوشیدن شلوار تریکو مرزها را بشکند. این است که آگاه بودن در لحظه را باید حفظ کرد.

پوشیدن لباس در اجتماع طبیعتاً گونه گونی زیادی دارد. می رویم سر کارمان؟ کارمان چی هست؟ می رویم تفریح کنیم و گردش؟ می رویم ورزش؟ می رویم مسجد؟ می رویم دل کسی را به دست آوریم؟ محل قرار کجا هست؟ شک نداشته باشید نحوه لباس پوشیدن شما در موفقیت اجتماعی تان می تواند مؤثر باشد. هرکسی با لباس پوشیدنش مشغول ارسال پیام به دیگران است حتی اگر خودش نسبت به این پیام آگاه نباشد. لباس از اساس یک رسانه است. چیزی که پیام دارد. یک معمم که لباده می پوشد فرق دارد با معممی که قبا می پوشد. رهبر ایران پس از رسیدن به رهبری لباده نپوشیدند. اکبر هاشمی رفسنجانی همیشه قبا می پوشید و دست کم من عکسی با لباده از ایشان ندیدم.

سیدمحمد خاتمی و حسن روحانی لباده می پوشند و پیدا کردن لباس با قبا از این دو نفر سخت است. سیدحسن خمینی غالباً با قبا دیده می شود ولی ندرتاً لباده هم پوشیده است. چنان که پسرشان سید احمدخمینی با لباده به کسوت معممان در آمد. این ها همگی حاوی پیام است.

رئیس جمهور پیشین لباس های پرشمار و متنوعی داشت و عکس های او از دوره سفرهای استانی نشان می دهد که به اهمیت لباس آگاه بوده است و آلبومی متنوع از انواع لباس ایرانی بر تنش می شود دید. پوشیدن کاپشن در جلسات رسمی و غیررسمی مستقیماً حاوی پیام روشن سرراستی برای آحاد جامعه بود.

به همین قیاس اگر می خواهید زندگی باری به هر جهت نداشته باشید باید نسبت به لباس پوشیدن خود در حد توانایی تان آگاهانه و با اراده عمل کنید. یادتان باشد که در برخی از کتاب های فنون و تکنیک های موفقیت نخستین گام را خریدن لباس مناسب با نخستین درآمدها می دانند.

نه از نداشتن پول کافی، که از ناآگاهی و بی سلیقگی

متأسفانه در بالاترین سطوح اجتماعی این آگاهی، گاهی کم است. بارها افرادی در حد معاون وزیر و مدیرکل با تگ لباس روی آستین کت، جوراب کوتاه یا کفش بد رنگ، ناهماهنگ در برنامه های تلویزیونی حاضر شدند. این موضوع نه از نداشتن پول کافی که از ناآگاهی و بی سلیقگی است. نکته مهم دیگر این است که رعایت این موارد چرخ های یک صنعت، یعنی صنعت مدولباس را می گرداند.

اگر عکس های آخرین عروسی سلطنتی بریتانیا را که اخیراً برگزار شد، نگاه کنید، متوجه می شوید تمام مردان از مد روز تبعیت و در واقع پشتیبانی کردند. در این شیوه کت، پیراهن، جلیقه، شلوار، کفش، کراوات، کلاه احتمالی هرکدام به رنگی ولی درنهایت تناسب با هم هستند و هارمونی چشم نوازی دارند. چنین مراسمی مثل لوکوموتیو باعث پیش راندن صنعت لباس در بریتانیا و حتی جهان می شود چون چشم مصرف کننده به این جور مراسم است.

با یک جست وجو ساده اینترنتی مثلاً با «کجا چه بپوشیم» انبوهی نوشته ظاهر می شود که مصرف کننده علاقه مند به درست پوشیدن را راه نمایی می کند. اما مهم آگاهی و انتخاب است. یادم هست مرد بزرگواری در اصفهان (و بگذار نام ببرم: شهید مهران حریرچیان) وقتی که در همه جای ایران شلوارهای پیلی دار رایج بود شلوار راسته می پوشید. از اتفاق این امر باعث تشخص او در چشم دیگران و دست کم من می شد. کسی که سلیقه خودش را بر سلیقه اجتماع ترجیح می دهد و آزاری هم برای دیگران ندارد. پیدا کردن نقطه تعادلی راحت بودن خود و آزار ندادن دیگران ممکن است سخت باشد ولی ممکن است و یادمان باشد گاهی رعایت نکردن قاعده رایج همگانی ممکن است، باعث فرصت سوزی برای ما شود. اگر از دست دادن فرصت برایتان مهم نیست جوری عمل کنید که دلتان می خواهد وگرنه قواعد را بپذیرید و اجرا کنید و البته برخی قواعد هست که به نظرم همه آن را قبول دارند مثل این که به خودت و به بقیه احترام بگذار. بالاخره فصل مشترکی برای معنی احترام نزد همگان پیدا می شود.

انتهای پیام

کلید واژه :

نحوه لباس پوشیدن

،

لیدا فتحی

،

لباس

ثبت نظرات
captcha