قیمت طلا، سکه و ارز قیمت روز خودرو
پیش خوان روزنامه ها
روزنامه ها
بانک ملی محل تبلیغات شما اینجاست 2 بانک سپه محل تبلیغات شما اینجاست 4 نیرو نیوز مدارا
کد خبر : ۷۱۹۲۰۸
زمان انتشار :
facebook telegram twitter google+ cloob Yahoo print

از درخشش در مردان آهنین تا قهرمانی در پارالمپیک

قهرمانی که تسلیم ویلچر نشد/ دو مدال طلا گرفتم ولی هیچ کس از من تقدیر نکرد

حامد امیری که روزی با درخشش در مسابقات مردان آهنین از قهرمانان مطرح لرستان محسوب می شد بر اثر یک حادثه ویلچر نشین شد اما با پشتکار خود نشان داد در هر شرایطی می توان قهرمان بود.

قهرمانی که تسلیم ویلچر نشد/ دو مدال طلا گرفتم ولی هیچ کس از من تقدیر نکرد

به گزارش پایگاه خبری اتحاد آنلاین، روزانه در نقاط مختلف کشور شاهد تصادفات رانندگی هستیم. در این گونه حوادث، بعضا افرادی دچار ضایعه نخاعی می شوند چنانکه بر اساس آمار، سالانه بیش از 5 هزار نفر در کشور به این معلولیت دچار می شوند.

در بسیاری از مواقع وقتی فرد دچار ضایعه نخاعی می شود، زندگی برای او و خانواده اش تیره وتار شده و معمولاً به افسردگی دچار می شود و دیگر امید چندانی برای ساختن یک زندگی همراه با موفقیت در او باقی نمی ماند اما همیشه افرادی بوده اند که برای ممکن ساختن غیرممکن ها متولد می شوند.

حامد امیری جوان لرستانی ساکن در شهرستان خرم آباد به دنیا آمد یکی از همین افراد است.

او در دوران کودکی با توجه به شرایط خوب جسمانی اش به فعالیت در رشته ها سنگین و سخت می پرداخت تا جایی که در مسابقات مردان آهنین ایران به عنوان نماینده لرستان درخشش خوبی داشت، اما این قهرمان لرستانی در یکی از روزهای سال ۹۱ در اثر سانحه تصادف دچار ضایعه نخاعی شد.

بعد از این اتفاق همگان خیال می کردند که حامد امیری تا پایان عمر خانه نشین می شود، خود او نیز دو سال پس از تصادف به همین حرف معتقد بود، اما یک روز تصمیم گرفت به همگان نشان دهد که استعداد ورزشی حامد امیری با معلولیت او، از بین نرفته است.

او به توانایی خود ایمان داشت، اما این برای بازگشت به دنیا ورزش حرفه ای کافی نبود، بنابراین به تمرین کردن و تلاش بیش ازحد پرداخت و توانست بعد از دو سال از تصادفش مدال نقره مسابقات بین المللی را بگیرد.

در این گفت وگو سعی شده زندگی این مرد خستگی ناپذیر عرصهٔ ورزش را برای مردم بازگو کنیم.

مصاحبه را با پرسشی که همیشه از ورزشکاران جانباز و معلول می شود آغاز می کنیم. چرا و چگونه ورزشکار شدید؟

در دوران نوجوانی با توجه به شرایط فیزیکی خوبی که داشتم در رشته های پرتاب دیسک و وزنه برداری شرکت کرده و حتی موفق به کسب مدال های کشوری نیز شدم.

با توجه به علاقه ای که نسبت به ورزش های قدرتی داشتم در دوران جوانی وارد رشته قوی ترین مردان شدم و بیش از ۱۱ سال به صورت حرفه ای در این حوزه فعالیت کردم که ثمره آن شرکت در ۸ دوره مسابقات قوی ترین مردان ایران و چهار مرتبه راه یابی به فینال این مسابقات بود.

 

از آن حادثه تلخ که خانه نشینتان کرد بگویید و اینکه چطور به زندگی عادی بازگشتید؟

سال ۹۱ در حال آماده سازی خود برای شرکت در مسابقات جهانی بودم که در اثر یک تصادف دچار ضایعه نخاعی شدم، در اثر این حادثه بیش از دو سال بر روی تخت در گوشه ای از منزل قرار داشتم و در همین دوران دوساله، وزن من از ۱۷۶ کیلوگرم به ۷۲ کیلوگرم کاهش یافت.

 

در طول این دوران از نظر روحی و جسمی با شرایط سختی روبرو بودم و وضعیت من باعث ایجاد ناراحتی زیادی در خانواده شده بود، به جرئت می توانم بگویم که از زندگی ناامید شده و تنها آرزویی که داشتم دیدن در حیاط منزلمان بود.

برای من که یک روز در مسابقات قوی ترین مردان ایران هواپیما، ماشین و قطار جابجا می کردم، واقعاً دردناک بود که نمی توانستم بر روی پاهای خود بایستم.

اما بعد از گذشت دو سال یکی از دوستان به من پیشنهاد شروع دوباره ورزش را داد، همین پیشنهاد باعث ایجاد امیدواری و حس زندگی جدیدی در من شد و بعد این اتفاق شروع به تمرینات برای بازگشتی دوباره به دنیای ورزش حرفه ای کردم و بعد از دو ماه اولین مسابقه خود را در حوزه معلولین انجام دادم.

از شروع دوران ورزشی جدیدتان بگویید؟

بعد از شروع دوباره به ورزش، در مدت زمانی کوتاه توانستم در مسابقات بین المللی در رشته پرتاب دیسک مدال نقره کسب کنم که همین مدال باعث ایجاد امید و روحیه برای کسب موفقیت های بیشتر شد.

بعد از یک سال تمرین شبانه روز،توانستم  ورودی المپیک برزیل را کسب کنم و در این مسابقات درحالی که در یک کلاس بالاتر شرکت کرده بودم موفق به کسب مدال نقره در رشته پرتاب وزنه در مسابقات  پارالمپیک ریودوژانیرو شدم.

هر مدالی که کسب می کردم امید و تلاش من را برای به دست آوردن  موفقیت ها دیگر بیشتر می کرد و همین امر باعث شد در مسابقات جهانی ۲۰۱۷ لندن در رشته پرتاب نیزه نقره و پرتاب وزنه برنز کسب کنم.

 

آخرین مسابقاتی که در آن شرکت کردم مسابقات آسیایی جاکارتا بود که موفق به کسب دو مدال طلا در رشته های پرتاب وزنه و نیزه و کسب برنز در پرتاب دیسک شدم در حالی که در هر سه رشته رکورد آسیا را نیز جابجا کردم.


 

بعد از کسب این موفقیت ها، آیا فکر می کنید، که معلولیت محدودیت است؟

معلولیت محدودیت نیست، انسان در هر شرایطی توانایی پیشرفت را دارد، اگر توانایی از انسان گرفته شود مطمئن باشید که توانایی دیگری در او تقویت شده و تنها او باید با تلاش و پشت کار استعدادهای نهفته خود را پیدا کند.

چه پیشنهادی برای افرادی که با معلولیت خود کنار نیامده اند، دارید ؟

به آن ها پیشنهاد می کنم هدفی را برای خود در نظر بگیرند و مطابق با آن گام بردارند و به این موضوع ایمان داشته باشند. درست است  عضوی از بدنشان کم شده اما مطمئناً خیلی استعدادهای دیگر در آن ها شکوفا می شود و بدانند با معلولیت چیزی از انسان بودن و پیشرفت کردن از بین نرفته است.

تصورتان از دنیای معلولان تا پیش از تصادف چه بود؟

 هنگامی که معلول نبودم، همیشه نگاهی همراه با حس دلسوزی نسبت به این افراد داشتم، اوایلی که خود نیز دچار معلولیت شدم از وضعیت جسمانیم خجالت می کشیدم.

اما از روزی که اعتمادبه نفسم را به دست آوردم متوجه شده که دنیای معلولین صد مرتبه از دنیایی که افراد سالم برای خودساخته اند از لحاظ معنویت و انسانیت بالاتر است.

اما متأسفانه بارها و بارها این موضوع را حس کرده ام که برخی افراد سالم ما معلولان را از خودشان نمی دانند و من در این سال ها به سهم خودم سعی کرده ام جامعه معلولان و توانمندی این قشر را به افراد سالمی که پذیرش دنیای ما برایشان سخت است، ثابت کرده و نشان دهم که ما معلولین را نباید دست کم گرفت.

ظاهراً دل پری از شرایط پیرامونی برای معلولان به ویژه ورزشکاران جانباز و معلول دارید؟

باور کنید که معلولان حق دارندکه از وضعیت ورزشی خود ناراضی باشند. در همین بازی های جاکارتا بهتر از ورزشکاران سالم نتیجه گرفتیم، اما متأسفانه بازتاب نتایج کاروان ما در قیاس با بازتاب نتایج ورزشکاران سالم شاید یک درصد هم نبود.

عملکرد مسئولان استانی در حوزه ورزش معلولان چگونه است؟

تمامی استان ها از ورزشکاران معلولی که در بازی های آسیایی موفق به کسب مدال شدند تقدیر به عمل آورده اند، اما متأسفانه در استان لرستان هنوز تقدیری صورت نگرفته، از لحاظ امکانات ورزشی نیز شهر خرم آباد بهترین امکانات دومیدانی کشور در حوضه رشته های پرتابی دارد اما متأسفانه در حوزه امکانات بدنسازی با کمبودهای فراوانی دست و پنجه نرم می کنیم.

اگر مسئولین خواهان کسب نتیجه در پارالمپیک بعدی هستند باید ازنظر امکاناتی و مالی کمک های بیشتری به ورزشکاران معلول کنند.

هم اکنون ماهانه مبلغ ۴۰۰ هزار تومان به خاطر نقره المپیک توسط وزارت ورزش و جوانان به من پرداخت می شود این در حالی است که هزینه های ماهانه آماده سازی برای پارالمپیک بیش از ۱۲ میلیون تومان است.

هدف نهایی شما در ورزش کجاست؟

هدف نهایی من کسب مدال طلای پارالمپیک و شکستن رکوردهای جهان و المپیک در رشته های پرتاب دیسک، وزنه و نیزه است.

انتهای پیام

 

کلید واژه :

حامد امیری

،

قهرمانی در پارالمپیک

،

مسابقات مردان آهنین

ثبت نظرات
captcha